Θεραπευτική άσκηση και Λεμφοίδημα

Μελέτες που έχουν γίνει στον παγκόσμιο ιστό υποδεικνύουν πως η ελαφριά άσκηση μπορεί να βοηθήσει στην μείωση των συμπτωμάτων του λεμφοιδήματος των άκρων βοηθώντας τη ροή της λέμφου μέσω των λεμφαγγείων.

Στην περίπτωση που η γυναίκα έχει υποβληθεί σε μαστεκτομή αλλά ακόμα και σε ογκεκτομή και έχει γίνει λεμφαδενικός καθαρισμός, υπάρχει πόνος στο σύστοιχο άκρο , χαμηλή αισθητικότητα, μείωση του εύρους κίνησης του άκρου καθώς και συρρίκνωση στο εύρος του μείζονος θωρακικού λόγω έντονης σύσπασης του. Όταν υπάρχει μία αλλά και περισσότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές η θεραπευτική άσκηση λαμβάνει σημαντική θέση ακόμα και στην μείωση των ουλών.

Να σημειωθεί εδώ ότι στην πρώτη φάση της θεραπείας ο/η ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται από τον ειδικό φυσικοθεραπευτή έτσι ώστε παράλληλα με την άσκηση να γίνεται και θεραπεία για το λεμφοίδημα και ειδικοί χειρισμοί ήπιας κινητοποίησης του ώμου για την μείωση της δυσκαμψίας. Το πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης ξεκινά δύο εβδομάδες μετεγχειρητικά.

Μέσω της άσκησης σε συνδυασμό με αναπνοές βελτιώνεται η στάση του σώματος καθώς και μελέτες έχουν δείξει ότι η εφαρμογή διαφραγματικής αναπνοής με βιοανάδραση βελτιώνει την ποιότητα ζωής των ασθενών μετά από μαστεκτομή.

Επίσης η άσκηση βοηθά στην διατήρηση του σωματικού βάρους σε υγιή επίπεδα, καθώς το περιττό σωματικό βάρος και η παχυσαρκία επιβραδύνουν τη λεμφική ροή.

Κάποια από τα είδη άσκησης που μπορούν να βοηθήσουν στην μείωση του λεμφοιδήματος είναι η αερόβια άσκηση με την περίδεση ή το ελαστικό ένδυμα, περπάτημα, ποδήλατο, κολύμπι, τραμπολίνο.

Επίσης στην γενική υγεία και βελτίωση ποιότητας ζωής μπορεί να βοηθήσει η yoga,το tai chi και ότι άλλο ευχαριστεί τον/την ασθενή καθώς πάντα έχει συμβουλευτεί τον θεράποντα ιατρό ή ειδικό φυσικοθεραπευτή.

Μία στις πέντε γυναίκες που κάνουν θεραπεία για τον καρκίνο του μαστού θα αναπτύξουν λεμφοίδημα στην περιοχή του βραχίονα, στο χέρι, στα δάκτυλα ή το στήθος.

Είναι μία μακροχρόνια κατάσταση που μπορεί να συνοδεύεται από πόνο και μειωμένη κινητικότητα στο χέρι. Άρα οι ασθενείς θα πρέπει να προτρέπονται να μπαίνουν έγκαιρα σε πρωτόκολλα άσκησης.

Θα πρέπει να σημειωθεί βάσει των νεότερων δεδομένων της ιατρικής κοινότητας πως « Η άσκηση δεν εμποδίζει, δεν προκαλεί, ούτε επιδεινώνει το λεμφοίδημα»